پلکان

برای علاقه مندان به فقه و حقوق

پلکان

برای علاقه مندان به فقه و حقوق

قرار بود کاملا فقهی باشد؛ اما کم کم سیاسی هم شد؛ با رویکرد انتقاد از روشهای غیر اخلاقی دسته های سیاسی.

دنبال کنندگان ۱ نفر
این وبلاگ را دنبال کنید

فصلی برای کوچ پرستوها

جمعه, ۲۴ شهریور ۱۳۹۶، ۱۱:۰۳ ق.ظ

آدمیان را همواره سودای سفر در زمان بوده است؛ سفر به گذشته ها و نیامده ها. شاید اما کمتر اندیشیده ایم که ما در یک قطار، همسفر گذشتگان و آیندگان هستیم؛ کودکانی که متعلق به دهه ای بعد هستند و پیرانی که به دهه های قبل تعلق دارند و ما که به آنها تعلق خاطر داریم. ما سفر در سفینه ی خاکی را از یک جا آغاز نکردیم؛ در یک جا هم به پایان نمی بریم؛ اما همسفریم. در یک کوپه. در یک قطار.

مخاطبم نسل دهه ی شصت و حومه هست. مایی که مادربزرگان و پدر بزرگانی اگر داریم، در سالمندی اند و یا تنها تکه سنگی و خاطراتی از آنها برایمان مانده است. و اندک اندک و به رغم ناباوری و دلخوشی ما، گرد پیری بر سر پدران و مادرمان هم نشستن می گیرد و کم کم تارهای سفید را در میان موهای سیاه خودمان هم می بینیم...

پاییز آدم را به یاد این ماجرا می اندازد؛ درختانی و گیاهانی که با هم همسفر بودند. با هم به خواب می روند و بی هم از خواب بیدار می شوند. پاییز، فصل کوچیدن پرستوها، گیاهان، درختان و آدمیان است؛ و آدم مگر جز در پاییز می میرد؟ حالا یا پاییز طبیعت، یا پاییز عمر و یا هر دو با هم.

ریشه های سترگ و بزرگ ما که ریشه در زمان و زمین کهن دارند، اندک اندک دل از خاک بر می گیرند و تن به خاک وامی نهند. کوچ بی بازگشت از کوچه باغ های زندگی شروع شده است. اندک اندک در جدال زندگی و مرگ، پیرانمان با گیسوی سپید به نشانه ی تسلیم- پرچم زندگی را بر زمین می گذارند. می شود. شیشه ی عمر می شکند و چهارچوب ها در هم میریزد؛ تنها عکسی پشت شیشه ای در چهارچوب قاب عکس باقی می ماند. اینها فال بد زدن نیست؛ حقایقیست که می شود به چشم انکار نگریست و زمانی بعد در تلخی شان به تلخی گریست. پاییز فصلی برای سر زدن به مسافران زمان- پدربزرگان و مادربزرگان- است؛ کسی نمی داند بعد از این تونل سرد و زرد و تاریک، کدامیک از مسافران هنوز بیدارند...

  با مهر می رسی؛ اما نگفته ای. در پشت مهرماه خود آذر نهفته ای. پاییز! با برگ های سبز چه کردی...


tashir@

 

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۴ شهریور ۹۶ ، ۱۱:۰۳
محمدرضا‍ حمیدی

قربانی ها

جمعه, ۱۰ شهریور ۱۳۹۶، ۱۲:۴۷ ق.ظ

« سمع ایل» یعنی خدا شنید! خدا دعای پدر و مادر را شنید و فرزندی به آنان عطا کرد. فرزند ابراهیم که بزرگ زاده بود تا قربانگاه رفت؛ اگر چه قربانی شدنش اتفاق نیفتاد اما ابراهیم آنچه را باید قربانی می کرد، قربانی کرد...

«حسین» فرزند صالح امیر مومنان و حضرت زهراست. به قرانگاه رفت و قربانی شد؛ خواهرش جز زیبایی ندید و دعا کرد که این قربانی، پذیرفته شود. حسین هم قربانی شد و هم قربانی داشت؛ شبیه ترین افراد به پیامبر را به قربانگاه فرستاد و ناظر قربانی شدنش بود...

...

فرزند آقای فلانی هم رتبه اول بوده و ژن خوبی هم دارد! پدرش هم بر سفره ی انقلاب نشسته است. من نمی گویم برود سوریه؛ نمی گویم برود لبنان؛ اما آیا حاضر است پا به پای جوانان این کشور که مرزداری می دهند و در لباس خدمت، مظلومانه «قربانی» می شوند یک شب «پُست» بدهد؟ خیر. ایشان باید «پست» بگیرد و «قربان» بشود. قربانی شدن برای کسانی است که ژن خوب ندارند و رتبه اول هم نبوده اند. ای دنیای پَست... .

آقا زاده های کاخ نشین دارند «قربان» می شوند و کم کم خودشان هم یک پارچه آقا می شوند؛ و کوخ نشینان دارند قربانی می شوند. استخوان های قربانیان گمنام را هنوز می آورند؛ بدن های بی سر قربانیان را می آورند. حتی قربانیان دزدی ها و اهمال کاری مسئولان را هر روز از بین لاستیک ها و آسفالت های خیابان بیرون میکشند. قربانیان بی تدبیری ها را می شود در کنار پیاده روها دید. قربانیان فرهنگ بی صاحبمان « آتنا» و«بنیتا» و هزاران نفر دیگر هستند. آیا در میان این قربانیان، یکی از فرزندان «قربان» ها وجود دارند؟ نه قربان!

این عید را نه چنین مسئولانی حق دارند تبریک بگویند؛ نه ما حق داریم به آنها تبریک بگوییم؛ آخر کجای دنیا، قربانی به قربانی کننده تبریک می گوید؟ این عید فقط بر کسانی مبارک هست که چند روز بعد در زیر تابوت فرزندشان زمزمه می کنند

«اللهم تقبل منا هذا القربان»...

 

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۰ شهریور ۹۶ ، ۰۰:۴۷
محمدرضا‍ حمیدی

اصلاح امور یا اصلاح آمار؟

شنبه, ۴ شهریور ۱۳۹۶، ۱۰:۳۸ ب.ظ

اصلاح امور یا اصلاح آمار؟

 

امروز رهبر انقلاب در دیدار با هیات دولت، سخنی بر زبان آورد که آتش زیر خاکستر مانده ی دل خیلی ها را دوباره برافروخت. برآیند آن سخن این بود: « طبق آمارها، امور دارد درست میشود اما در میدان واقع، چیزی اتفاق نمی افتد و این یعنی یک جای کار ایراد دارد

ذهنم می دود به مدت ها پیش. این حرف را جایی زده بودم، مثالش را هم گفته بودم و همان جا هم گفته بودم که ایرادِ کار کجاست. فقط یک مثال ساده اش این است: اگر دانشجویی در یک درس 2 بگیرد و دانشجوی دیگر 19 بگیرد و در آزمون بعدی، دانشجوی اولی 3 بگیرد و دانشجوی دومی 1875، اینجا می توان به زبان آمار گفت که دانشجوی اولی 50 درصد رشد مثبت داشته و دانشجوی دومی، بیست صدم  رشد منفی داشته است. به همین سادگی می شود به جای اصلاح امور، به اصلاح «آمار» پرداخت...

در طول 4 دولت گذشته، طبق همین آمار مزخرف بود که ما دارای رشد علمی جهانی شدیم! طبق همین آمار مزخرف بود که ما در ایجاد اشتغال خیلی موفق بودیم! طبق همین آمارهای مزخرف بود که به نحو اعجاز گونه ای فقر زدایی کردیم و هی هم پز دادیم و این آش شور را شورتر کردیم...

آیا من خیلی می فهمم که چند سال پیش این را می گفتم و مسخره می شدم؟ هرگز

آیا این مسئله خیلی سخت است که تا به حال حل نشده باقی مانده است؟ بعید می دانم.

واقعیت این است که سالهاست مسئولین ما فهمیده اند که اصلاح آمار، خیلی راحت تر از اصلاح امورست. و سالهاست که اخلاق در سیاست جای خودش را به مغلطه داده است. و سالهاست که ...

 

شاید بیانات امروز رهبری، نقطه ی شروع خوبی برای نقد این جریان باشد. حداقل دیگر محکوم به سیاه نمایی و نفهمی نمی شویم.

 

پ.ن: «مردم فهمیده بودند هر سال آمار بهتر می شود اما معیشت شان سخت تر از سال پیش است»{ جورج اورول، 1984}

@tashir

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۴ شهریور ۹۶ ، ۲۲:۳۸
محمدرضا‍ حمیدی

حج ابراهیمی و حج اینستاگرامی

دوشنبه, ۳۰ مرداد ۱۳۹۶، ۰۲:۰۵ ب.ظ


حج در صورت نمادین خود، از دید بسیاری از مردم تقریباً هیچ است. عده ای از دور دنیا گرد هم می آیند و گرد خانه ای میچرخند! سنگ می اندازند و لبیک می گویند؛ کفن می پوشند و قربانی می کنند. سر می تراشند و برمی گردند... . این مراسم با این شکل و شمایل از دیرباز مورد انتقاد بود است. چنانکه مولوی فریاد برمی دارد:

ای قوم به حج رفته، کجایید کجایید         معشوقه همین جاست! بیایید بیایید.

در سالهای اخیر این اعتراضات وجه دیگری هم پیدا کرد؛ خیلی ها اعتراض کردند که آیا مثلاً دادن پول حج به جوانانی که قصد ازدواج دارند، واجب تر نیست؟ و به علاوه این پول عملاً در جیب کثیف دولتی می رود که از هیچ گونه عنادی نسبت به ما رویگردان نبوده است. آیا این اعتراض وارد است؟

در جواب به این سخت باید میان حج به صورتی که هست و حج به صورتی که باید باشد، تفکیک گذاشت.

حج در آن چهره ای که غالباً هست، یک سفر سیاحتی زیارتی است. باج و خراجی دادن و لقب حاجی ستاندن. با تشریفاتی که قبل از سفر هست و بعد از سفر. و با چمدانی از سوغاتی های چین و ماچین برگشتن و سفره ای دادن و اینستاگرام را معنوی کردن و همین. در این صورت، این عمل در بهترین حالت خود ی عمل بی فایده و بلکه ابلهانه هست. نهایتاً یک تفریحِ غیر مفرّح و به انواع بیهودگی ها مشوّه.

حج در آن صورتی که باید باشد یک سفر به تاریخ گذشته و داستان های اساطیری ست. حتی در مذاهب منحرف شده و عرفان های خود ساخته بر سفر به عنوان یک لازمه ی کامل شدن تاکید هست{مثلاً کتاب کوه پنجم از پائلو کوئیلو}. حج نیز یک سفرست؛  سفر به سرزمینی افسانه ای: جایی و نخستین جایی که کشتن حیوانات و قطع گیاهان و بحث و جدال و حتی آسیب رساندن به خود ممنوع است. همه ی مردم در یک طبقه اند: لباسی یکدست و دوخته نشده. سرزمینی که به تصریح قرآن، مقیم و غیر مقیم در آن مشترکند و این خانه، منادی آرمان برداشته شدن مرزها و ملیت ها و قومیت هاست. و نخستین کنگره ی عظیم گرد همایی مردمان کشورهای اسلامی.  قدم بر جای ابراهیم نهادن و با یاد او، سنگ زدن به شیاطینی که انسان را از قربانی کردن متعلقاتش باز می دارند. و همگام با هاجر دویدن و شکرانه ی جوشیدن آب از بیابان را به جای آوردن. آیا این تصویر تصویری از آرمان شهر اسلامی نیست؟ و آیا روزی وسعت حرم به وسعت کره ی زمین خواهد رسید؟ امیدی هست.

در این حالت، این مغلطه هست که بگوییم هیچ کسی نباید به حج برود و باید هزینه ها را هزینه ی فقیران کرد. آری؛ رفع فقر از جامعه ی اسلامی یک آرمان است و مسئله ی حج ابراهیمی{ نه حج لاکچری و اینستاگرامی}هم یک آرمان است. این دو هیچ یک نباید فدای دیگری شوند. البته باید کسانی به این سفر بروند، که سفیرانِ چنین دیدگاهی و مبلغان وحدت در چنین نگاهی باشند. در حج است که مسلمانان مستقیماً می بینند نه ایرانیان آتش پرستند، نه اهل سنت دشمن اهل بیتند؛ نه فلسطینی ها وطن فروشند. در حج است که مرزهای احمقانه ی ملیت و قومیت فرومی ریزد و در کنار زنده شدن و معنا گرفتن اساطیر و اسطوره های دینی، چهره ای نمادین از آرمان شهر اسلامی نشان داده می شود. آیا این فراخوان عظیم و سترگ را باید با بهانه های واهی کنار گذاشت؟ هرگز.

قطعاً برای اینکه حج به چنین رویایی تبدیل شود، نیاز به آموزش به حجاج داریم؛ نیاز به فرهنگ سازی داریم؛ حتی می شود در این بین فرهنگ های جدیدی نیز پی ریزی کرد: رسمی را شروع کنیم که هر کس به حج واجب می رود، سرپرستی یک کودک بی سرپرست را نیز به عهده بگیرد. این کارها شدنی است. این خانه را باید به این گونه ساخت نه اینکه از بیخ و بن برانداخت.

در مورد جنایات رژیم سعودی و چگونگی مقابله با آن مطالبی خواهد آمد. بدیهی است که نوشته های بالا، در صورتی است که خطر جانی یا آبرویی حاجیان را تهدید نکند.

https://t.me/tashir


۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۳۰ مرداد ۹۶ ، ۱۴:۰۵
محمدرضا‍ حمیدی



در مورد مطلب آقای یامین پور که اعدام قاچاقچیان را مستند به فتوای آیت الله منتظری دانسته است، توضیح مفصلی نوشته ام که چون امکان دارد مستمسکی در دست معاندان انقلاب باشد، فعلا از بارگذاری آن خودداری می کنم؛ اما اهم مطالبش از این قرار است:

فتوای آیت الله منتظری در مورد جواز اعدام مفسدین، یک حکم کلی است و اگر قانونگذار در تعیین مصادیق آن اشتباه کرده است، این اشتباه پای قانونگذار است نه پای صاحب فتوا. کما اینکه اگر کسی فتوا بدهد که  مجازات تخریب محیط زیست، شلاق هست و  قانونگذار هم اعلام کند «کشتن مورچه، تخریب محیط زیست هست!!» اینجا باید گریبان قانونگذار را گرفت نه صاحب فتوا را ! اتفاقا مرحوم منتظری در مورد مصداق یابی جرم افساد فی الارض، ملاک های قابل توجهی دارند که به سختی  شامل همراه داشتن 30 گرم هروئین می شود!

مسئله ی دوم: جناب آقای دکتر یامین پور ظاهرا اطلاع ندارند که مرحوم موسوی اردبیلی، با اجازه ی امام خمینی در این مسئله به فتوای آیت الله منتظری رجوع کرده است. کما اینکه در مسئله ی جواز مجازات مالی نیز امام خمینی دستور اجازه دادند به فتوای آیت الله منتظری عمل شود. وگرنه الان باید سر چهار راههاف پلیس به جای برگ جریمه، شلاق در دست می گرفت. سوال اینجاست که اگر فتوای ایشان نادرست - و به قول برخی از همفکران آقای یامین پور این فتوا غیر اجتهادی بوده- چرا امام خمینی (ره) اجازه ی رجوع به آن فتوا را دادند؟

مسئله ی سوم: بسیاری از مواردی که امام خمینی(ره) در آن حکم به مجازات اعدام داده اند، از دید برخی فقهای دیگر مستوجب اعدام نیست. مثلا مجازات فاعل لواط { در فرض مجرد بودن} اعدام دانسته شده و امام خمننی (ره) نیز همگام با مشهور فقها  به این فتوا گراییده اند. اما در قانون مجازات جدید، فتوای غیر مشهور مورد استناد قرار گرفت و مجازات اعدام به مجازات شلاق تغییر یافت. آیا رواست که شبهه در اندازیم که در این سالهای قبل از تصویب قانون مجازات جدید، چند نفر با فتوای فقهای معاصر اعدام شده اند؟ موارد از این دست بسیار فراوان است که شرح مفصلش را برای خود ایشان می فرستم.

مسئله ی چهارم  را با نهایت احتیاط می نویسم؛ من هرگز ادعای شناگری در دریای نا آرام فقه را ندارم. اما می توانم توابع برخی سخنان ناپخته را دریابم. لازمه ای این طعن جناب یامین پور، گشوده شدن باب طعن نا صواب  بر بسیاری از فقها و حتی امام امت است؛

 من فکر می کنم الان موقع این اندیشه هست که به چه سبب و با چه منطقی، همراه داشتن 30 گرم هروئین افساد فی الارض دانسته می شود اما سهل انگاری برخی مسئولان که گاه موجب فلاکت یک نسل را فراهم می آورد، فساد نیست؟ چرا در همه ی این سالها، به اعدام مفسدین یا به مفسد اعلام شدن قاچاقچی ها یک اعتراض جدی از سوی حوزه و مراجع و دانشگاه ها وارد نشد یا شنیده نشد؟  آیا این ماجرا بیشتر از ضعف ساختار  حکایت دارد یا اشتباه افراد؟  واقعیت این است که طعن وجود چنین قوانینی، بیش از آنکه بر رفتگان روا باشد، بر بازماندگان رواست!  و به جاست که جناب یامین پور و دوستانشان که پست های مشابه گذاشته به جای فرصت طلبی و تسویه ی حساب به فکر  ریشه یابی واقعی ماجرا باشند...

مسئله ی پنجم: جناب آقای دکتر محبی نیز همزبان با جناب دکتر یامین پور طبان بر این طعن ها گشوده اند و پرسیده اند که چرا با وجود چنین فتاوی، آقای منتظری را از مخالفین اعدام برشمرده اند؟ . پاسخ روشن است: به دلیل صحیت با امام خمینی که منجر به تاسیس هیات عفو و نجات جان بسیاری از افراد شد و به دلیل مخالفت با اعدام زنان که مورد قبول امام خمینی(ره) واقع شد. بستن چشم، حقایق را تغییر نمی دهد.

حرفهای دیگر هم هست که می ترسم گفتن شان موجب شود مفسد شناخته شوم و استثناً جناب یامین پور نیز با ارجاع به فتوای مرحوم منتظری و نیز با اجتهاد شخصی در مصداق یابی، اعدام را برای حقیر جایز بدانند!

https://t.me/tashir


۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۴ مرداد ۹۶ ، ۱۳:۲۴
محمدرضا‍ حمیدی

دوپا آمدن و چهار پا برگشتن!!

يكشنبه, ۲۲ مرداد ۱۳۹۶، ۱۰:۳۴ ب.ظ

روزگار سربازی در مراسمی شرکت کردیم و وقتی بیرون آمدیم، دمپایی یکی از سرباز ها گم شده بود و حیران مانده بود. سرهنگ که آشفتگی او را دید گفت بالاخره کسی که دمپایی تو را پوشیده، دمپایی خودش را جا گذاشته، نگران نباش. همه رفتند و دمپایی دوستم پیدا نشد و هیچ دمپایی هم زیاد نیامد. جناب سرهنگ، با عمری تجربه ی انتظامی و شم کارآگاهی، تاملی کرد و گفت: جور در نمی آید. حتما یکی دو پا آمده و چهار پا برگشته!!!!

 

 

امروز پا برهنه های زیادی را می بینیم؛ پا برهنه هایی که کفش دارند اما ریگی به کفش ندارند و لذا پا برهنه اند...

بانک ها، وزارت خانه ها، کمیته های اقتصادی، موسسات خیریه و... جایی هایی بودند که قرار بود ملجا پا برهنه گان باشند. اما آدم ها خیلی زود گرگ می شوند، خیلی زود اختاپوس می شوند و چیزهای دیگر هم میشوند...

لذا هر وقت یک پا برهنه را دیدیم، می توانیم به قطع بگوییم برخی ها دو پا وارد شده اند و چهار پا برگشته اند. یا مثلا چهارپا وارد شده اند و هشت پا برگشته اند. یا مثلا مثل کرم خزیده اند و وارد شده اند و هزار پا برگشته اند. هر وقت هم یک هزارپا را دیدیم که در اعیان نشین ها خانه گزیده و اولاد و دوستان خود را به کار گماشته و بر ریش مستمدان می خندد، هزار پایی را دیده ایم که هزاران پای برهنه را زیر پا گرفته است.

 

اگر توانستیم، حق خود را می گیریم و اگر نتوانستیم، می دانیم که همه ی پاها روزی به سوی قبله کشیده خواهند شد...

https://t.me/tashir

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۲ مرداد ۹۶ ، ۲۲:۳۴
محمدرضا‍ حمیدی

ریشه های مشترک{ تقدیم به همسایگان افغان}

پنجشنبه, ۱۹ مرداد ۱۳۹۶، ۱۰:۵۲ ق.ظ

تقدیم به همسایگانی که چند سال پیش، هم میهنمان بودند

 

ما ریشه های مشترکی داریم

با آه و اشک مشترک مردمانمان

اب و هوای مشترکی داریم

چندین هزار سال سیاه و سفید را

خندیده ایم  با هم  و با هم گریستیم

بیگانه نیستیم...

ما  ماجرای مشترکی داریم


افسوس

روباه- گرگ پیر سیاست

در بین ما و شما

خط و نشان تازه ی مرزی کشیده است.

خطهای تازه ی مرزی

خط های خار دار

خط های بد سلیقه ی فرضی

خط من و تو نیست.

 

ما خوب دیده ایم

سرخط این خطوطِ خطا، دستخط کیست.

@tashir

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۹ مرداد ۹۶ ، ۱۰:۵۲
محمدرضا‍ حمیدی

تَکرار می کنم که حقارت کشیده ایم

يكشنبه, ۱۵ مرداد ۱۳۹۶، ۰۹:۳۸ ب.ظ

اقرار می کنم که حقارت کشیده ایم،

اصرار می کنم که حقارت کشیده ایم.

 

با اینکه این حدیث، حدیثی مکرر است،

«تَکرار »می کنم که حقارت کشیده ایم.

 

دیوار شهر را به سر سرورانتان،

آوار می کنم که حقارت کشیده ایم.

 

کاری خطیر هست و مسیری پر از خطر،

اخطار می کنم که حقارت کشیده ایم.

 

محکوم می شوم به تحجر و ناگزیر،

انکار می کنم که حقارت کشیده ایم...

در حاشیه ی سلفی بگیران مجلس

۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۵ مرداد ۹۶ ، ۲۱:۳۸
محمدرضا‍ حمیدی

واکنش ها به سلفی مجلس{ طنز}

يكشنبه, ۱۵ مرداد ۱۳۹۶، ۱۲:۰۸ ق.ظ

واکنش بزرگان به سلفی مجلسیان{ با اندکی تصرف}

حافظ: یا رب این نو دولتان را با خر خودشان نشان...

 سعدی: های! خاموش! که هر کس که مقامی دارد؛ هر کجا پای نهد، دست ندارندش پیش.

حافظ{ یواشکی} : «بگیر سلفی» و اول به دست حافظ ده؛ به شرط آنکه ز «مجلس» سخن به در نرود!

جهانگیری: مردم! یادتون هست در دولت قبلی، نماینده ها شماره می دادند؟ حالا یک عکسی گرفتند.

حداد عادل: خانه ی ذلت یا ذلتِ ملت.

فردوسی: به یزدان که ما گر خرد داشتیم. کجا این سرانجام بد داشتیم...

ظریف: ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی؛ تو بمان با دگران، وای به حال دگران...

معلم: به روم و روس می بری، به بوق و کوس می بری. نه مام توست این وطن؟ که را عروس می بری؟...

ابتهاج: آینه در آینه شد؛ دیدمش و دید مرا...

هملت: کمدی یا تراژدی؟ مسئله این است.

قیصر امین پور: این عکس ها به درد گرفتن نمی خوردند...

 


https://t.me/tashir

 

 

۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۵ مرداد ۹۶ ، ۰۰:۰۸
محمدرضا‍ حمیدی

توجیه یا تعلیل{ در شناعت فوتبال}

شنبه, ۱۴ مرداد ۱۳۹۶، ۱۰:۲۷ ق.ظ


همه ی ما می دانیم که کارها باید علت داشته باشند ولی نباید کارهایمان را توجیه کنیم؛ اما فرق اساسی این دو در چیست؟ نمونه ی زیر را نگاه کنیم:

« در حال رانندگی در خیابان، خودرویی در کنار ایستاده و تقاضای بنزین دارد؛ حوصله ی ایستادن نداریم و به راهمان ادامه می دهیم. وقتی عذاب وجدان به سراغمان آمد،  خودمان دلایلی می آوریم: شاید این فرد شیاد بوده؛ چهره اش هم خلافکاری بود! اصلا وقت ایستادن نداشتم و ....

این ها دلیل هست یا توجیه؟

فرق توجیه و تعلیل در یک چیز است: تعلیل، قبل از انجام کار به ذهن می آید و توجیه بعد از انجام کار!

 

در مورد فوتبال حرفه ای و صنعتی، اگر بخواهیم منصفانه نظر بدهیم باید تعلیل داشته باشیم نه توجیه. به راستی، دقیقا چه نیازی به وجود دهها و صدها سازمان و دستگاه با دهها میلیارد تومان هزینه ی مستقیم و صدها میلیارد تومان هزینه ی غیر مستقیم وجود دارد که فوتبال ملی داشته باشیم؟؟ این یک سوال مهم است.

فوتبال حرفه ای، اصلا ارتباطی با ورزش و سلامتی ندارد! اگر یک درصد این هزینه ها را صرف ورزش عمومی و ساخت راههای مخصوص پیاده روی و... کرده بودیم، هم ملت سالم تری داشتیم و هم خبری از قراردادهای نجومی و دست های پشت پرده و ... نبود

مشکل ما، با فوتبالیست ها نیست؛ که اتفاقا انسان شریف نیز در آنها کم نیست. مشکل با فوتبال حرفه ای هست. ورزش حرفه ای ریشه در چند مسئله  ی عجیب دارد که انشالله به آنها می پردازیم. اما در کل آیا  این سوال نباید ذهن را قلقلک بدهد که چرا سیاستمدارانی که از تهیه ی یک کتابخانه در شهر ها و دانشگاهها طفره می روند، حاضرند دهها میلیارد تومان هزینه ی فوتبال کنند؟ علتش احیانا این نیست که مردم از بحران های بزرگ بی خبر باشند و چشم بر خرابکاریهای آنها ببندند؟ آیا این میدان های مسابقه، کارکرد همان «آرنا» های دنیای باستان را ندارد که حیوانات یا انسانها را به جان هم می انداختند و بعد یک نفر را گلادیاتور اعلام می کردند تا مردم سرگرم باشند و یکبار هم به ذهنشان خطور نکند که هزینه ی امپراطوری از کجا تامین می شود؟

https://t.me/tashir

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۴ مرداد ۹۶ ، ۱۰:۲۷
محمدرضا‍ حمیدی