پلکان

برای علاقه مندان به فقه و حقوق

پلکان

برای علاقه مندان به فقه و حقوق

قرار بود کاملا فقهی باشد؛ اما کم کم سیاسی هم شد؛ با رویکرد انتقاد از روشهای غیر اخلاقی دسته های سیاسی.

دنبال کنندگان ۲ نفر
این وبلاگ را دنبال کنید

واکنش ها به سلفی مجلس{ طنز}

يكشنبه, ۱۵ مرداد ۱۳۹۶، ۱۲:۰۸ ق.ظ

واکنش بزرگان به سلفی مجلسیان{ با اندکی تصرف}

حافظ: یا رب این نو دولتان را با خر خودشان نشان...

 سعدی: های! خاموش! که هر کس که مقامی دارد؛ هر کجا پای نهد، دست ندارندش پیش.

حافظ{ یواشکی} : «بگیر سلفی» و اول به دست حافظ ده؛ به شرط آنکه ز «مجلس» سخن به در نرود!

جهانگیری: مردم! یادتون هست در دولت قبلی، نماینده ها شماره می دادند؟ حالا یک عکسی گرفتند.

حداد عادل: خانه ی ذلت یا ذلتِ ملت.

فردوسی: به یزدان که ما گر خرد داشتیم. کجا این سرانجام بد داشتیم...

ظریف: ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی؛ تو بمان با دگران، وای به حال دگران...

معلم: به روم و روس می بری، به بوق و کوس می بری. نه مام توست این وطن؟ که را عروس می بری؟...

ابتهاج: آینه در آینه شد؛ دیدمش و دید مرا...

هملت: کمدی یا تراژدی؟ مسئله این است.

قیصر امین پور: این عکس ها به درد گرفتن نمی خوردند...

 



 

 

۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۵ مرداد ۹۶ ، ۰۰:۰۸
محمدرضا‍ حمیدی

توجیه یا تعلیل{ در شناعت فوتبال}

شنبه, ۱۴ مرداد ۱۳۹۶، ۱۰:۲۷ ق.ظ


همه ی ما می دانیم که کارها باید علت داشته باشند ولی نباید کارهایمان را توجیه کنیم؛ اما فرق اساسی این دو در چیست؟ نمونه ی زیر را نگاه کنیم:

« در حال رانندگی در خیابان، خودرویی در کنار ایستاده و تقاضای بنزین دارد؛ حوصله ی ایستادن نداریم و به راهمان ادامه می دهیم. وقتی عذاب وجدان به سراغمان آمد،  خودمان دلایلی می آوریم: شاید این فرد شیاد بوده؛ چهره اش هم خلافکاری بود! اصلا وقت ایستادن نداشتم و ....

این ها دلیل هست یا توجیه؟

فرق توجیه و تعلیل در یک چیز است: تعلیل، قبل از انجام کار به ذهن می آید و توجیه بعد از انجام کار!

 

در مورد فوتبال حرفه ای و صنعتی، اگر بخواهیم منصفانه نظر بدهیم باید تعلیل داشته باشیم نه توجیه. به راستی، دقیقا چه نیازی به وجود دهها و صدها سازمان و دستگاه با دهها میلیارد تومان هزینه ی مستقیم و صدها میلیارد تومان هزینه ی غیر مستقیم وجود دارد که فوتبال ملی داشته باشیم؟؟ این یک سوال مهم است.

فوتبال حرفه ای، اصلا ارتباطی با ورزش و سلامتی ندارد! اگر یک درصد این هزینه ها را صرف ورزش عمومی و ساخت راههای مخصوص پیاده روی و... کرده بودیم، هم ملت سالم تری داشتیم و هم خبری از قراردادهای نجومی و دست های پشت پرده و ... نبود

مشکل ما، با فوتبالیست ها نیست؛ که اتفاقا انسان شریف نیز در آنها کم نیست. مشکل با فوتبال حرفه ای هست. ورزش حرفه ای ریشه در چند مسئله  ی عجیب دارد که انشالله به آنها می پردازیم. اما در کل آیا  این سوال نباید ذهن را قلقلک بدهد که چرا سیاستمدارانی که از تهیه ی یک کتابخانه در شهر ها و دانشگاهها طفره می روند، حاضرند دهها میلیارد تومان هزینه ی فوتبال کنند؟ علتش احیانا این نیست که مردم از بحران های بزرگ بی خبر باشند و چشم بر خرابکاریهای آنها ببندند؟ آیا این میدان های مسابقه، کارکرد همان «آرنا» های دنیای باستان را ندارد که حیوانات یا انسانها را به جان هم می انداختند و بعد یک نفر را گلادیاتور اعلام می کردند تا مردم سرگرم باشند و یکبار هم به ذهنشان خطور نکند که هزینه ی امپراطوری از کجا تامین می شود؟


۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۴ مرداد ۹۶ ، ۱۰:۲۷
محمدرضا‍ حمیدی

در شناعت فوتبال

جمعه, ۱۳ مرداد ۱۳۹۶، ۰۸:۰۵ ب.ظ

دوره ی ارشد، با «سعید» هم اتاق بودم. از دانشجویان برترِ فنی بود. شب ها در آزمایشگاه می ماند و فعالیت داشت. شبی هزار تومان می گرفت{ سال 87}. طرحی داشت برای ساخت فلزاتی که رادارگریز بودند. کانادا از او دعوت کرد. با چند میلیون حقوق ماهانه و تمام امکانات. رفت. اولین بار که برگشت، ندیدمش. دوستانش گفتند افسردگی داشت. غربت، غربت است. اما باز رفت. رفت، چون اینجا جای زندگی نبود.

دوره ی دکتری، با «محمد» هم اتاق بودم. او هم از دانشجویان برترِ فنی بود. گاهی تا 18 ساعت مداوم کار می کرد. عضو بنیاد ملی نخبگان بود. یکبار ناراحت بود و داشت توی راهرو سیگار می کشید. احوال پرسیدم. از مشکلات گفت. گفتم برو! برو یک مملکت دیگر که قدر امثال تو را بدانند. گفت: «نمی توانم؛چون اینجا درس خواندم، باید به مردمِ خودم خدمت کنم». محمد ماند؛ تا اینجا را جایی برای زندگی کند.

سعید رفت؛ چون مملکتش برای او احترامی قائل نبود و هزینه ی زندگی اش را نمی داد؛ محمد ماند؛ چون برای مملکتش احترام قائل بود و می خواست آن را محلی برای زندگی کند. «محمد» و «سعید» این سرنوشت را داشتند تا صدها فوتبالیست پول یا مفت بگیرند و لگد زیر توپ بزنند و صد هزار نفر هم تماشایشان کنند و تازه خانم ها هم شاکی باشند که چرا ما حق دیدن بازیِ آنها را نداریم؟ محمد در زمین خودش ماند تا دو تا فوتبالیست که حقوق نجومی دارند بروند و با نماینده ی یک رژیم نژاد پرست بازی کنند...

فوتبال و حقوق بازیکنانش، یک ستم عمومی به کشور است. یکبار دوستی اعتراض کرد که همین فوتبال موجب شادی مردم می شود. من فقط یک سوال پرسیدم: اگر هزینه ی این صنعت را به کودکان پروانه ای می دادیم، به کودکان کار می دادیم، بیماران فقیر را درمان می کردیم، «سعید» ها را نگه می داشتیم و... موجب نشاط بیشتری نمی شد؟ اگر این هزینه ها را صرف تامین آب شرب و کشاورزی اصولی می کردیم، بهتر نبود؟


پ.ن: مضمون جملاتی که « عده ای رفتند چون اینجا جای زندگی نبود و عده ای ماندند تا اینجا را جای زندگی کنند» را از یکی از نشریات دانشجویی به یاد دارم.

پ.ن2: ماجرا واقعی است؛ فقط اسم ها تغییر کرده اند.

 

۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۳ مرداد ۹۶ ، ۲۰:۰۵
محمدرضا‍ حمیدی

قصاص بوسه! { در حکایت استخدام فارغ التحصیلان}

پنجشنبه, ۱۲ مرداد ۱۳۹۶، ۰۷:۱۸ ق.ظ

سالهاست که بر اثر تجربه ی خودم و دوستانم فهمیده ام که دانشگاهها غالباً علاقه ای به جذب و استخدام نیروی جدید ندارند؛ در واقع هر استخدام جدیدی، علاوه بر اینکه بار مالی بر دانشگاه دارد، موجب کسر حقوق سایر اساتید نیز خواهد شد و کلا دانشگاهها ترجیح می دهند افراد شناخته نشده را وارد در دایره ی رسمی تدریس نکنند. داستان مصاحبه هایی که در این سالها رفته ایم و سوالات چرندی که در برخی از این مصاحبه ها پرسیده می شود و... خودش می تواند مایه ی نوشتاری در حد و اندازه ی «چرند و پرند» مرحوم دهخدا باشد...

دیروز یکی از چهره های ماندگار و اساتید شناخته ی شده ی دانشگاه شهید چمران نیز بر این حقیقت صحه گذاشت که اساتید رسمی، علاقه ای به جذب و استخدام شدن اساتید جدید ندارند؛ نتیجه ی این وضع، بیکاری خیلی از فارغ التحصیلان و یا استخدام موقت آنهاست که داستانی طولانی و غم انگیز دارد.

حالا وزارت علوم هم اعلام کرده است اگر دانشگاهی فراخوان داد و نیروی جدید استخدام نکرد، حق جذب استاد را از آن دانشگاه خواهند گرفت!! یعنی در واقع مجازاتی برای آنها در نظر گرفته که برای آنها پاداش است.

 

یاد ماجرایی افتادم که روایت شده است:

 در صدر اسلام، جوانی یک دختر نامحرم را در کوچه بوسید! آن دختر به پیامبر شکایت کرد؛ پیامبر، جوان را حاضر کرد و از صحت و سقم ماجرا پرسید. جوان، اتهامش را قبول کرد و گفت « آماده ی قصاص هستم«!

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۲ مرداد ۹۶ ، ۰۷:۱۸
محمدرضا‍ حمیدی

تنوع یا تهوع؟ مسئله این است

چهارشنبه, ۱۱ مرداد ۱۳۹۶، ۰۹:۲۴ ب.ظ

در سکانسی از فیلم «فروشنده»، شهاب حسینی بعد از مراجعه به خانه با سفره ای رنگارنگ مواجه می شود؛ شادمان غذا در دهان می گذارد و ناگهان متوجه میشود پول این غذا از پولی که یک مرد هوسران برای زنش آورده فراهم شده است. هر کسی که فیلم را می بیند، تهوع حاصل از آن لقمه را احساس می کند؛ حالا هرچه غذا خوشمزه تر، تهوع بیشتر.

 

یکبار قبلا ها نوشته بودم که عاشق برخی مظاهر دنیای مدرن بودم{ تامکت ها}. برخی دیگر از دوستانم، مظاهر دیگری را در نظر داشتند و دارند: برج های روشن چرخان، خودروهای هوشمند، گوشی های ...، مارک های...،

میشود به عنوان یک احتمال در نظر گرفت، شاید اگر منشاء و معنای پیدایش این «دنیای قشنگ نو»  و تنوع های رنگ رنگ آن را بدانیم، شاید همان حس تهوع را تجربه کنیم. حقیقت این است که نمی توان پیشرفت صنعتی غرب را بدون ویرانی های مشرق زمین درک کرد...

 

یک پله جلوتر، آیا می توان قصرهای برافراشته در تجریش و شهرک غرب و ... را بدون ویرانی های خوزستان و سیستان درک کرد؟ حاشا که من از آبادانی این شهر ها ناراحت نیستم، اما این کاخ ها بر کوخ ها و خون ها برافراشته شده اند.

 

آیا فریاد رسای علی، از میان نهچ البلاغه های خاک گرفته بلند خواهد شد؟ آیا حنجره ای هست تا هم آهنگ با علی، قاضی شریح ها، مروان ها، معاویه ها و امثال آنان را که کاخ بر خون مردم ساخته اند، رسوا کند؟ آیا هنوز فردی بر آن عهد باقی مانده است که بر شکم بارگی ستمگران و گرسنگی ستم دیدگان سکوت نکند؟ آیا هنوز پیشوایی مانده است تا بر دست پینه ی بسته ی کارگران بوسه زند سوزش شمشیر را بر گردن گردنکشان بچشاند؟

 

دنیای قشنگ نو و مظاهر آن بر خون سرخ سرخپوستان، روزگار سیاه سیاهان، بر نجابت غریبانه ی جنوب شهر، بر حاشیه ی زندگی حاشیه نشینان و بر استخوان های شکسته ی مستضعفان بنا شده است. نیازی به آشوب و بلوا نیست، همین قدر که زشتی این لقمه ی خون آلود و متعفن را ببینیم و بدانیم، صدای شکستن تمدن ننگین غرب شنیده خواهد شد.

 

پ.ن1: قبلا نوشته بودیم که منظورمان از تمدن غرب، غرب جغرافیایی نیست؛ غرب فرهنگی هست که امروز بر جهان سیطره دارد.

پ.ن2: اگر حوصله ی مطالعه دارید، دوره ی پنج جلدی و جذاب «روایت تفکر، فرهنگ و تمدن از آغاز تاکنون» را ببینید. یک هفته ای تمام می شود اما اثرش باقی می ماند.

پ.ن3: قسمت خیلی تهوع آور و مستند را شاید روزی با هشدار قبلی بنویسم؛ عجالتاً خودم چند روزی هست تهوع گرفته ام.

پ.ن4: نقل سکانسی از فیلم، به معنای تایید این فیلم نیست

https://t.me/tashir

.

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۱ مرداد ۹۶ ، ۲۱:۲۴
محمدرضا‍ حمیدی

مرگ بر...

سه شنبه, ۱۰ مرداد ۱۳۹۶، ۱۲:۰۵ ق.ظ

داستان تلخ «بنیتا»، دختر بچه ای بیگناه که در خودرو محبوس شد و غریبانه جان داد، کام همه را تلخ کرد؛حتی  قاتلینش تحمل دیدن عکس جنازه اش را نداشتند، شرمساری و پشیمانی. اما این شرمساری، بنیتا را زنده نمی کند و آنها را از مرگ نمی رهاند؛ خیلی ها خواستار مجازات مرگ برای این سارقینی هستند که با « بی مبالاتی» موجبات مرگ کودکی را فراهم آورده اند. و تا سالها، لعنتشان می کنند.

حالا تصور کنیم که فردی عمداً و مستقیماً کودکی را بکشد،  با افتخار به جنازه اش نگاه کند، عذر نخواهد و خانواده ی مقتول را تحقیر کند؛ آیا نباید «مرگ» را برای او آرزو کرد؟ اگر صد کودک را کشته باشد چه؟ اگر هزاران کودک را کشته باشد چه؟ مرگ را نباید بر سر چنین کودکان کشانی فریاد کشید؟؟

داستان ایرباس ایرانی، داستان حلبچه ی عراق، داستان امروز یمن، داستان دیروز ناکازاکی و... همین داستان هست؛ در ابعادی بزرگتر، وحشیانه تر، شیطانی تر و دردناک تر.

ما هرگز از شعار مرگ بر امریکا، شرمنده نیستیم؛ اما کسانی که مرگ دلخراش «بنیتا» را محکوم می کنند و در برابر جنایات مشابه، سکوت کرده یا زبان به ستایش و ماست مالی باز می کنند، خداوند انصافشان بدهد.

 

پ.ن: گفتند آن دختر مظلوم در خودرو و بر اثر گرما و تشنگی جان داده است؛ دخترک چه چاره جز خواندن پدر یا مادر داشته است.

بابا... آب...

و ناگهان دل به خرابه های شام هم سر می زند...



۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۰ مرداد ۹۶ ، ۰۰:۰۵
محمدرضا‍ حمیدی

طنزک: واکنشها به ژن خوب!

دوشنبه, ۲ مرداد ۱۳۹۶، ۱۲:۵۲ ب.ظ

علت موفقیت من، «ژنِ خوب» بوده است.

حداد عادل: فاجعه هست، ژن خوب نقشی ندارد؛ بفرمایید « دنای خوب»{ معادل فارسی DNA}

روحانی: این ها می خواستند بین ژن های خوب و بد، دیواره ی سلولی بکشند؛ من این بد ژن ها را می شناسم.

حافظ: فلک به مردم نادان دهد زمام مراد!

کیهان: اسناد ما نشان می دهد که وی با پسر «جورج سورس» دیدار داشته است.

قالیباف: همین این «ژن چهار درصدی» ها موجب فاجعه ی پلاسکو شدند!

معتاد اینترنتی: ژان...؛ ژووون! چه ژنی!

ژنِ خوب: شکست نفسی می فرمایید.

دست های پشت پرده: ای نمک نشناس!!

مردم: بوووووووووووووووووووق... { غیر قابل پخش!}

نخبگان کولبر: پس لابد ما « هالو ژن» بودیم! هالو...{ غیر قابل پخش}.

نیچه: این است ابَر مرد!

هیتلر: بیگ لایک.

گزارشگر: به احترام این ژن، کلاه از سرِ مردم بر می داریم!.

عارف: سکوتِ عارفانه!

مرحوم شریعتی: پدر! مادر! ما مقصریم!

سروش غیب: گفتم دین خودم را از عارف ها گرفتم؛ ولی نه از هر «عارفی».

نون به نرخ روز خور: فکر پدر نمی کنند؛ این پسران ناخلف!

جهانگیری: مردم، یادتون هست قبل از برجام، ژن ها چه جوری بودند؟؟

داروین: نگفتم؟!

 



 

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۲ مرداد ۹۶ ، ۱۲:۵۲
محمدرضا‍ حمیدی


نه علاقه، نه سواد  و نه گرایش سیاسی دارم ، اما گاهی حرفی می شنوم که فشارش قابل تحمل نیست. مثلاً آقا زاده ای، موفقیت خود را مرهون « ژن خوب» بداند! که معنای التزامی این حرف این می شود که هر کس در این سرای ویران به جایی نرسیده است، «ژن بد» دارد. آیا باید دلخور بشویم؟

خودم  را نگاه می کنم، در سلسله ی اجدادم هیچ فردی مسئول و وزیر و وکیل نبوده است؛ کشاورزان و دامدارانی بوده اند که نان بازو خورده اند؛ نانی که البته مالکان و خوانین و زورگویان و... هم سهم خودشان را از نان گرفته بودند. آیا باید ناراحت شوم اگر فردی موفقیتش را مرهون ژن خوبش بداند؟

این اندیشه البته سابقه ای به قدر تاریخ جاهلیت دارد؛ آن زمان که مردم می پنداشتند در خون شاهان، فره ایزدی هست و کسی جز ایشان نمی تواند به شاهی برسد و شاه شدنشان را هم مرهون همان فره ایزدی بودند؛ و چه ناصرالدین ها و مظفرالدین ها و شاه سلطان حسین ها و اراذل و اوباش های دیگری که با این فره ایزدی، به شاهی نرسیدند و خون پاکان نریختند و خون ناپاک خود را به نسل های بعد، اتقال ندادند! و حتی کسانی با این پندار که خون پاکان و اولیای دین را در رگ دارند، ادعای های گزاف کردند و جعفر کذاب شدند...

اینجاست که اخوان می گوید:

 

«من یقین دارم که در رگهای من خون رسولی یا امامی نیست.

نیز خون هیچ خان و پادشاهی نیست.

وین ندیم ژنده پیرم دوش با من گفت:

کاندرین بی فخر بودنها گناهی نیست»

 

اما جناب اخوان، اتفاقا در این بی فخر بودن ها گناهی هست! گناهی هست که من نوابغ فراوانی را سراغ دارم که به دلیل همین « بی فخر بودن ها» کارهای پاره وقت به دست گرفته اند و خزعبلات آقا زاده ها را تحمل می کنند!  در این بی فخر بودن ها گناهی هست که مردم کوچه و بازار، گیر یک میلیون وام هستند و آقا زاده ها، میلیاردی وارد می کنند، میلیاردی سوار می شوند، خارج از کشور تحصیل می کنند، و «ژن خوبشان» را به رخ دیگران می کشند.

 

من اگر جای آقازاده ها بودم، به خوشگذرانی هایم ادامه می دادم ولی نمک بر زخم چرکین دل مردم نمی زدم! اگر این دمل سر وا کند، آتشش آقا ها و آقا زاده را با هم خواهند سوزاند...

جاهلیت هرگز تمام نشد؛ فقط فکل و کراوات زد، کت و شلوار پوشید و به جای فره ایزدی، واژه ی « ژن» را به کار برد.

#جاهلیت


۲ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۲ مرداد ۹۶ ، ۰۰:۱۸
محمدرضا‍ حمیدی

اخلاق در میدان جنگ!

يكشنبه, ۱ مرداد ۱۳۹۶، ۰۱:۲۰ ق.ظ

گیسوانش سیاه بود که می شنید پهلوان عرب، فریاد می کشد و مبارز می طلبد؛ مردان میدان دیده، سر به گریبان فرو برده بودند و پاسخی نمی دادند؛ پهلوان عرب فریاد کشید: صدایم گرفت از بس مبارز طلبیدم و پاسخی نشنیدم...

علی اذن گرفت و به میدان رفت؛ نخست او را به ایمان و صلح دعوت کرد و پاسخ رد شنید.

ایستاد و  ضربتی نزد! برخی از اصحاب، خشمگین شدند اما پیامبر ص آنان را به آرامش خواند و فرمود علی خود علت این کار را خواهد گفت...

«مادرم را دشنام داد و به صورتم آب دهان انداخت؛ ترسیدم اگر او را بکشم، برای خشم خودم باش.»

لباس و زره قاتل را بر خلاف رسم عرب، در نیاورد و او را برهنه بر خاک نگذاشت؛

خواهر عمرو این جوانمردی را ستود و بر عمرو گریه نکرد.

جوان بود که آداب جوانمردی می دانست؛ و چون بازمی گشت، قریش از کینه، دندان به دندان کین فشردند؛ و برخی نیز حسادت خود را در پشت تبریک ها و شادباش ها پنهان کردند...

***

به میدان می رود و خیرخواه دشمن هست؛ دشنام می شوند و آرام می ماند؛ بی ادبی می بیند و جانب ادب را فرو نمی نهد؛ به جنازه ی دشمن بی احترامی نمی کند و عریانش نمیگذارد؛ باز میگردد و می داند که بازماندگان قریش، فرزندش را عریان بر خاک رها می کنند و استخوان هایش را به سم اسبان خرد می کنند.

کدام معلم اخلاق، در میدان جنگ نیز بر باورهای خود استوار مانده است؟

 

ای علی که جمله عقل و دیده‌ای؛             شمه‌ای واگو از آنچه دیده‌ای.

راز بگشا ای علی مرتضی.                     ای پس سؤ القضا حسن القضا...



https://t.me/tashir

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۱ مرداد ۹۶ ، ۰۱:۲۰
محمدرضا‍ حمیدی

ای پس از سوء القضا، حسن القضا...

شنبه, ۳۱ تیر ۱۳۹۶، ۰۸:۱۶ ب.ظ

سعدی سخنور، زور و زهره ی وصف او را ندارد که خداوند در مناقبش «هل اتی» می فرماید و ملای شیدای رومی، او را « حُسن القضا» می نامد؛ لسان الغیب، گوشه ی ابروی  او را  در نمازش به یاد می آورد و محراب را به فریاد. و مگر نماز، چیزی جز ذکر گوشه ای از ابروی اوست؟ و مگر محراب چیزیست جز دروازه ی وصالِ او به درگاه دوست...

آیا می شود از او نوشت؟ و از سرِّ گیسوی سیاهش و گیسوی سپیدش و گیسوی به سرخی گراییده اش؟

*********************

از علی نوشتن ممکن نیست؛ فردی که شهریارانی که او را دیدند، یا خدایش خواندند یا در اینکه او را چه بنامند متحیر ماندند. از علی نمی توان نوشت و دست کم این کار، کار خسان نیست که در مدح کسان، زبانِ زبون را به کلام خام بگشایند؛ پس برای امثال من همان بهتر که در این عرصه، چشم حیرت را گشود و زبان مدحت را بست...

********************

سخن از مدح علی نیست؛ که مداح او خداست. سخن از ستمکاری ماست: ما که همه جا او را در کنار تیغ آب دیده اش تصور کردیم و تصویرش را این گونه کشیدیم؛ سخن از ماست که به اندک تشابهی، عملی را «علی وار» و اشخاصی را «علی گونه» و... می نامیم. سخن از ماست که این صاحب نظرِ بی نظیر نه شناخته ایم و نه شناخته ایم؛ در واقع، کم شناخته ایم و بد شناسانده ایم؛ اما شاید اگر همکاری و هم یاری کنیم، بهتر بتوان گوشه هایی از این شخصیت  آسمانی را نشان داد.

*******************

معمای تاریکی را رها می کنیم و به روشنای خورشید پناه می بریم؛ دیگر سخن از ستارگانی چون اولورین نیز نخواهد بود؛ که در کنار روشنای علی، هر روشنایی به تیرگی می گراید؛ و مگر ستاره ها جز آیینه داران سیمای خورشیدی او هستند؟ سخن از علیست؛ و از معمای روشنایی؛ و از آنکه اگر چه هیچ دستی را به  سر گیسویش مجالی نیست، اما هیچ سَری از سّرِِ گیسوی او خالی نیست.

https://t.me/tashir

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۳۱ تیر ۹۶ ، ۲۰:۱۶
محمدرضا‍ حمیدی